Deze zomer passeerde ik toen ik naar de supermarkt liep een vrouw die voor haar woning op een stretcher lag. Rode bikini aan en met een bouqetreeksromannetje erbij. Het glaasje rosé kon bijna, want het was nog net geen 12.00 uur.
Vroeger was de grootste opdracht in de zomer dat je bruin werd. Door mijn Indische inslag had ik daar nooit zoveel moeite mee, maar velen deden daar alles voor. Dat heette: bakken in de zon, liefst op het strand van Torremolinos. Je had van die oudere mannen die bijna zwart geblakerd waren en een lichtgekleurd zwembroekske droegen. Ze flaneerden in de branding in de hoopvolle zoektocht naar een ‘lekkere chick’.
Vroeger hadden we nog niet veel gehoord van huidkanker. Dus bakten wij, want anders hoorde je er niet bij. De zomers waren lang en heet in mijn herinnering, zoals de winters lang en koud waren.
Mijn kinderhuid was de bruinste na de zomer al was ik niet zoals de andere klasgenootjes op vakantie geweest, maar had ik een aantal keren in het zwembad gelegen. Mijn vader poogde middenstander te zijn, met alleen mijn moeder als personeel, dus gingen wij sporadisch op vakantie. En ook was daar helemaal geen geld voor. De koelkast was gevuld, dat was de enige luxe die wij kenden.
Het eerste uur op school na de vakantie was ik heel populair, waar ik altijd anders was; ik droeg als eerste een bril en vond dat zo verschrikkelijk dat ik mezelf al bij voorbaat bestempelde als lelijk. Maar na de zomer was iedereen jaloers op me, totdat de juf aan mij vroeg waar wíj geweest waren met de vakantie. Liegen heb ik nooit goed gekund.
Dat een bruin huidje ook betekende dat je genoeg geld had om een paar weken met het hele gezin naar Spanje, hét vakantieland van de jaren zeventig, te gaan, voelde ik wel aan, maar het woord klassenverschil leerde ik later pas.
En nu?
Mijn leven is volledig op orde. Ik heb me op mijn eigen manier ontwikkeld: ik voel me uniek en geen kopie van iemand anders, en groei nog volop en bepaal, zover dat kan, mijn eigen levensroute. .
Wat me enorm geholpen heeft is dat ik mensen heb gevonden die ook anders zijn. En het allerbelangrijkste: met mijn Indische moeder als ouder had ik net zo goed in Indonesië geboren kunnen worden, en was ik misschien bedelaar geworden, maar ik had en heb geluk: mijn wieg stond in Nederland.