Sinds de dood van Bas zijn er wel wat mannen geweest die ik leuk vond maar dat is nooit iets geworden. En eerlijk gezegd: ik hoef helemaal geen nieuwe relatie. Poef zorgt voor de huiselijke aandacht (strelen, spinnen, ondeugend zijn en een petietertje structuur (eten op tijd, buiten op het stoeltje zitten terwijl zij de buurt verkend), en ja zeker, een stukje zingeving.
Ik vermaak me uitstekend met de mensen om me heen, ik heb lieve familie en trouwe vrienden, soms valt er iemand af, en soms komt er iemand bij, mijn leven is in beweging en dat vind ik plezierig.
Sommige vrienden zie ik veel, enkele meerdere keren in de week, en dat komt omdat ik met hen een activiteit deel. Maar: als je vaak gezien wordt met iemand dan wordt daar al gauw een etiketje opgeplakt. Sommige mensen denken dus dat ik een relatie heb.
Het amuseerde me dikwijls maar ik merk dat het me langzamerhand begint te irriteren. Ik ben haast elf jaar weduwe, single, alleenstaand, hoe je het ook maar noemen wilt en ik heb een forse strijd geleverd om te zijn waar ik nu ben aangeland.
Mijn hoofdklachten zijn bijkans verdwenen, stress omzeil ik zo veel mogelijk en eventueel nog aan het betaalde werk heb ik compleet uit mijn hoofd gezet. Al werk ik niet meer: ik houd vele ballen in de lucht, en waar er voorheen te veel uren in de dag zaten, ben ik nu zo druk dat ik soms niet weet waar ik de tijd vandaan moet halen. Opgelegd druk, laat ik u dat wel zeggen, ik wil het zelf.
Ik heb het voor elkaar op dit moment en ik heb lang genoeg geleefd om dit te kunnen constateren, en ik weet ook: morgen kan mijn wereld er compleet anders uit zien.
Wat ik morgen niet ga verliezen is mijn (emotionele) onafhankelijkheid, deze heb ik zorgvuldig opgebouwd. Zoals het vroeger was, zo is het niet meer: ik heb geen man meer nodig om mijn leven zin te geven. Ik heb geen kerel meer nodig om houvast aan het leven te hebben.
Laatst vroeg iemand me waar een vriend van mij was en toen ik vertelde dat deze met een vriendin naar een concert was kreeg ik te horen: ‘Oh? Zonder jou?’
Het duurde slechts één verbouwereerde seconde voor ik antwoordde; ‘Ik zit niet aan hem vastgelijmd, hè.’
Zij keek mij zijdelings aan en ik voegde er voor de allereerste keer aan toe: ‘Ik ben verdorie een onafhankelijke vrije vrouw en daar ben ik trots op!’
Ze keek me nog dieper in de ogen en zei: ‘Dat is goed hoor!’
En ik weet: zij is er ook zo één, en wij vrouwen, oud of jong, gescheiden, weduwen, singles of alleenstaand, we zijn met meer, véél meer!
0