Oct 9, 2026

Ouder worden 26


Category: Columns 2026

Lang geleden dat ik een column schreef over ouder worden. Vaak schreef ik er zo’n twee a drie per jaar. Ik weet waarom het zolang geduurd heeft: het lachen was me even vergaan, ik zag niets grappigs meer in mijn lijf en zonder humor heb ik weinig te zeggen, vind ik.

Die lach die heb ik hervonden. Wanneer? Afgelopen augustus toen ik op aquarelvakantie was met vijftien dames en drie heren waaronder de aquareldocent. Ik was de jongste cursist met vierenzestig, de oudste was drieënnegentig.

Een greep uit onze dagelijkse conversatie:

‘Ik ben mijn tas kwijt, heeft iemand die gezien? Zwart met witte blokjes…’
‘Oh, zou ik voor jou een biertje meenemen? Helemaal vergeten!’
‘Zijn we er al bijna, ik moet hoognodig…’
‘Dat is toch mijn mobiel, ik zie het niet zo goed, heb mijn leesbril niet op’‘Ik heb mijn tas weer, dank voor het zoeken!’
‘Heb jij misschien mijn penseel gepakt? Nee? Hij lijkt zo op de mijne...’
‘We moeten echt even wachten hoor op de achterblijvers, die fietsen niet zo hard...’
‘Waar is Katrijn gebleven?’
‘Sorrie hoor, ik moet even zitten, ik ben zo moe!’
‘Ik ben weer mijn tas kwijt….wit met zwarte blokjes...’
‘Ik krijg die kraan niet open, ik ben niet meer so sterk, kan iemand mij helpen?’
‘Ik ben je naam vergeten...Oh heb je die al vier keer gezegd…’
‘Ik ben mijn zonnebril kwijt….’
‘Oh sorrie was dat jouw wijnglas?’
‘Ik heb mijn tas weer!’
‘Zij is drie en negentig, dat is toch niet te geloven?’
‘Wil jij mijn koffer naar beneden dragen, hij is zo zwaar…’
‘Hier is jouw biertje hoor, oh jij wilt geen bier, wie was het dan?’
‘Hoe heet je ook alweer?’

U begrijpt, wij zijn met z’n allen aan het ouder worden en daar komt veel bij kijken. Waar ik zolang schertsend heb geschreven over de lichamelijk aftakeling slaat nu de geestelijke erosie toe. Mijn borsten gingen treuren, mijn billen waren gesmolten en mijn schattige kleine oren waren optisch groter gegroeid, maar nu zijn mijn waarnemingen meer gericht op de cognitieve ouderdomsklachten, waarmee ik meer en meer geconfronteerd word.

Ik weet niet wat ik erger vind, dat fijnmazige spinnenweb op mijn armen of dat ik af en toe niet meer snap waarom ik veel meer bij de kassa moet betalen dan ik had uitgerekend, en ik niet beleefd te woord wordt gestaan door de caissière, integendeel wordt weggezet als een zeurend oud vrouwtje wat alles te maken heeft met een wereld die soms sneller gaat dan ik bij kan benen.

Wat me echt heel verschrikkelijk lijkt is dat het boek wat ik nu aan het schrijven ben, mijn laatste zal zijn, gewoonweg omdat mijn geheugen slechter word. Ik houd er van om een roman in elkaar te weven, te knutselen, te puzzelen, terug te grijpen op wat ik beschreven heb in de voorgaande hoofdstukken en al die details die maken dat een boek mijn signatuur krijgt.

Maar: voor mijn humeur moet ik vaker met oude (sorrie oudeRE) mensen op vakantie, dat is wel duidelijk!

 

 

 

 

 

 

 


Terug